Η αντιπαράθεση για τις Ανεξάρτητες Αρχές επιστρέφει στο προσκήνιο, με τη διαδικασία επιλογής των μελών τους να μετατρέπεται σε πεδίο κομματικής σύγκρουσης. Το ερώτημα είναι βοηθάει ή συρρικνώνει, έτι περαιτέρω, τις Ανεξάρτητες Αρχές αυτή η πρακτική; Ιδίως, σε μια εποχή που απαιτείται έμπρακτη στήριξή τους καθώς η ανάγκη για σταθερά, αξιόπιστα θεσμικά αντίβαρα μοιάζει πιο επιτακτική από ποτέ.
Μία από τις κριτικές που ασκούνται, κατά περιόδους, εναντίον της κυβέρνησης είναι η μη ενεργή στήριξη των Ανεξάρτητων Αρχών και η πολεμική εναντίον τους που έχει εκδηλωθεί, ιδίως, μέσω συγκεκριμένων επιλογών της.
Ανεξαρτήτως, όμως, των αιτιάσεων αυτών και της έντασής τους θεώρησα θετική την υιοθέτηση από τον Πρωθυπουργό της πρότασης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ν. Ανδρουλάκη να υπάρξει μια διαφανής διαδικασία επιλογής των μελών των Ανεξάρτητων Αρχών με την δημοσιοποίηση των βιογραφικών των υποψηφίων πριν από την πρότασή τους από την κυβερνητική πλειοψηφία.
Παρ’ όλον ότι υπήρξε συμφωνία επί της διαδικασίας, δεν υπήρξε κάποια πρόοδος σε σχέση με την κάλυψη των κενών θέσεων στις Ανεξάρτητες Αρχές.
Αίφνης, ο Πρόεδρος της Βουλής, άνθρωπος αποδεδειγμένης ακεραιότητας, ανέλαβε την πρωτοβουλία να προτείνει εκ των υποψηφίων δύο που θεωρεί ότι ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των αντίστοιχων θέσεων.
Αιτιολόγησε επαρκώς την πρότασή του και την έθεσε υπόψη του σώματος. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συμφωνώντας με την διαδικασία, τοποθετήθηκε κατά την κρίση του υπέρ και κατά των υποψηφίων.
Μέχρι εδώ θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τα τεκταινόμενα ως φυσιολογική λειτουργία ενός κοινοβουλίου στο οποίο έχει εναποτεθεί το σοβαρότατο καθήκον τήρησης των συνταγματικών εγγυήσεων για την καλή λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών.
Αλλά, φευ! Τα λοιπά κόμματα που διαφώνησαν με τη στάση του Προέδρου της Βουλής και της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαπέλυσαν μύδρους εναντίον τους με βασικό επιχείρημα ότι με τον τρόπο αυτόν προσφέρεται συναίνεση στην κυβέρνηση.
Η ερώτηση, μετά ταύτα, είναι απλή: Η ένταξη των εγγυήσεων καλής λειτουργίας των Αρχών στην πολιτική κονίστρα βοηθάει ή συρρικνώνει, έτι περαιτέρω, τις Ανεξάρτητες Αρχές; Πρέπει σε μια ευνομούμενη Πολιτεία να λειτουργούν οι θεσμοί ή να καταρρακώνονται αποτελώντας ένα παρακολούθημα της επιχειρηματολογίας των κομμάτων;
Η υπερ-πολιτικοποίηση, δηλαδή, η αναγωγή των πάντων σε κομματικά διακυβεύματα, συνιστά συρρίκνωση της Δημοκρατίας. Σήμερα που βρισκόμαστε, ξανά, δυστυχώς, σε μια περίοδο έντονων-τοξικών, συχνά-, κομματικών αντιπαραθέσεων πρέπει να διαφυλαχθεί, πάση θυσία, η «υγεία» των θεσμών. Μεταξύ αυτών κορυφαία θέση κατέχουν οι Ανεξάρτητες Αρχές.
Θεωρώ χρέος των μελών των Αρχών να ενώσουν τη δική τους φωνή με εκείνες του Προέδρου της Βουλής, σε μια στιγμή που οι οιμωγές για την κατάρρευση των Ανεξάρτητων Αρχών εκφέρονται από εκείνους οι οποίοι, εν τοις πράγμασι, τις πολεμούν.
Τα εύσημα ανήκουν επίσης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ, για την, ακόμη μια φορά, θεσμικά συνεπή στάση του της έμπρακτης στήριξης των Ανεξάρτητων Αρχών.
Χρειαζόμαστε ένα ισχυρό δίκτυο αμυντόρων της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, όχι όμως μέσα από καλλιεπή σχήματα αλλά με την έμπρακτη στήριξη και τη δημόσια δέσμευσή τους που να αποδεικνύει τη συνέπεια λόγων και έργων τους.
