Επικαιρότητα

Διαβάζουμε ότι, ενόψει της επερχόμενης αντιπυρικής περιόδου, η χώρα θα διαθέτει ακόμη περισσότερα πτητικά μέσα για την εποπτεία και την αντιμετώπιση των πυρκαγιών καθώς επίσης ότι επίκεινται αυξήσεις στον μισθό των πυροσβεστών.

Το ερώτημα είναι εάν αυτά συγκροτούν μια αποτελεσματική πολιτική για την αντιμετώπιση των κρίσεων και των καταστροφών, ιδίως δε, των δασικών πυρκαγιών από τις οποίες μαστίζονται τα εναπομείναντα ελληνικά δάση.

Τον προηγούμενο μήνα, και συγκεκριμένα στις 18 Μαρτίου, σωφρονιστικός υπάλληλος στο Σωφρονιστικό Κατάστημα/ΣΚ Ν. Αλικαρνασσού δέχθηκε επίθεση με αυτοσχέδιο αιχμηρό αντικείμενο στην πλάτη και τον λαιμό από Σύρο κρατούμενο κατά το άνοιγμα των κελιών.

Περί των Ανεξάρτητων Αρχών (ΑΑ) πολύς ο λόγος. Άλλοτε, επ’ ευκαιρία των παρακολουθήσεων (βλ. ΑΔΑΕ) κι άλλοτε επ’ ευκαιρία του δυστυχήματος των Τεμπών (βλ. ΕΟΔΑΣΑΑΜ), οι ΑΑ έρχονται στο προσκήνιο περισσότερο για να κατηγορηθούν για ολιγωρίες, λάθη και παραλείψεις παρά για να αναδειχτεί ο θετικός ρόλος τους στη Διακυβέρνηση.

Ποιες είναι, όμως, οι ΑΑ και ποια είναι η αποστολή τους;

Ο νόμος περί Ευθύνης Υπουργών: Τι προβλήματα δημιουργεί το σημερινό θεσμικό πλαίσιο και πώς θα μπορούσαν αυτά να λυθούν

Μεγάλος ο αχός που προκλήθηκε, τις προηγούμενες ημέρες, από τη χρήση δύο ιδιώνυμων εκφράσεων. Η μια, το «βαθύ κράτος», συναντά την άλλη, τις «χρόνιες παθογένειες»,

Η επωνυμία «ειδικό επιστημονικό προσωπικό» (ΕΕΠ) δεν είναι ευρύτερα γνωστή πέραν των παροικούντων την διοικητική επιστήμη και τη δημόσια διοίκηση.

Το ρητορικό ερώτημα του τίτλου δεν αναμένει, βεβαίως, απάντηση.

Το ελληνικό επιτελικό κράτος, όπως ορίστηκε με βάση τον αντίστοιχο νόμο 4622/19, θα μπορούσε να αποτελεί ένα σύντομο ανέκδοτο, εάν δεν είχε συνδεθεί με τραγωδίες και παταγώδεις διαχειριστικές αδυναμίες.

Όταν το μακρινό 2004 ψηφιζόταν ο ν. 3230 μια χούφτα διοικητικών επιστημόνων και στελεχών πανηγύριζε, αφού θα υπήρχε, πλέον, το νομοθετικό ένδυμα για μια αξιολόγηση που δεν θα περιοριζόταν στα χαρακτηρολογικά γνωρίσματα του αξιολογούμενου (εάν, δηλαδή, είναι συνεργάσιμος, ευγενικός, πρόθυμος, κλπ) αλλά θα αξιολογούσε, βάσει στόχων και δεικτών μέτρησης, το αποτέλεσμα της εργασίας τους.

Βασικός κανόνας της πελατοκρατικής διακυβέρνησης είναι η αποφυγή και παρεμπόδιση της αναζήτησης και κατανόησης των ελλείψεων και των σφαλμάτων στην διακυβέρνηση, τα οποία μεταφέρονται, τεχνηέντως, ως αδιέξοδα στους πολίτες.

Οι οριζόντιες μεταρρυθμίσεις, κατά την μεταπολίτευση, στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους, στη χώρα μας, ήταν, πάντοτε, είδος εν ανεπαρκεία. Ήταν πολύ λίγες και γίνονταν πολύ δύσκολα.

Ανέτοιμοι δηλώνουν οι Δήμαρχοι, μέσω της ΚΕΔΕ, για την εφαρμογή του ΠΔ 54/2018 και του νέου λογιστικού πλαισίου έως 1/1/2026, δηλαδή 8 χρόνια μετά την έκδοσή του και 4 μετά την αρχικά προβλεπόμενη έναρξη εφαρμογής του. Αυτή η δήλωση φανερώνει βαθύτερα προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο υλοποιούνται οι μεταρρυθμίσεις στη Δημόσια Διοίκηση και την Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα.

Ούτε μπρος ούτε πίσω. Η ελληνική Πολιτεία μοιάζει αμήχανη. Συζητάμε, μετά φόβου και πάθους, τα όποια ευρήματα και «ευρήματα» της υπόθεσης των Τεμπών, όλοι οργανώονται ενόψει των μεγάλων δικών- οψέποτε γίνουν- αλλά, εν τω μεταξύ, τα τεράστια ζητήματα που αφορούν την οργάνωση και λειτουργία των μεταφορών κι έχουν αναδειχτεί, λόγω Τεμπών, παραμένουν ανοιχτά, σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα.

Η τελευταία πρόταση του ανακοινωθέντος που εκδόθηκε, μετά την πρόσφατη συνάντηση Τραμπ-Στάρμερ, παρέπεσε, κατά την αναμετάδοσή της από τα διεθνή κι εγχώρια ΜΜΕ.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters οι δύο ηγέτες "They also discussed trade and the economy, with the prime minister setting out how we are deregulating to boost growth".

Μόλις κυκλοφόρησε η «είδηση» ότι η κυβέρνηση (ΥΠ.Οικ.) ολοκλήρωσε την απογραφή των κρατικών νομικών προσώπων του κράτους κι έτσι γνωρίζουμε επιτέλους πόσοι είναι οι δημόσιοι φορείς στη χώρα μας.

Παρά τις αλλαγές που έχουν επιχειρηθεί στο στο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούμε να το αντιλαμβανόμστε περισσότερο ως μέσον τιμώρησης και λιγότερο ως μέσον βελτίωσης της οργανωτικής αποτελεσματικότητας και περιορισμού της κακοδιοίκησης.

Όταν αναφέρεται ότι το ελληνικό κράτος δαπανά 40,5% των πόρων που συλλέγει σε κοινωνικές δαπάνες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 28,1%, υπάρχουν εκείνοι που θα το ερμηνεύσουν ως αποδειξη σπατάλης και θα συνηγορήσουν στην περικοπή τους κι εκείνοι που θα υπεραμυνθούν, αποκαλύπτοντας τις οργανωτικές και λειτουργικές αδυναμίες του διοικητικού συστήματος.

Ως αποξένωση ορίζεται το αίσθημα αποσύνδεσης/αποκοπής ενός ατόμου από μια ομάδα- είτε πρόκειται για φίλους είτε για την οικογένεια είτε για την εργασία. Η αποξένωση αποτυπωνεται στον χαμηλό βαθμό ολοκλήρωσης και τον συνακόλουθο υψηλό βαθμό απόστασης ή απομόνωσης μεταξύ ατόμων ή ενός ατόμου και μιας ομάδας ανθρώπων σε μια κοινότητα ή σε ένα εργασιακό περιβάλλον.

Πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που μελετούν συστηματικά τη λειτουργία του κράτους στη χώρα μας. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦιΜ), μια ανεξάρτητη δεξαμενή σκέψης, που παρακολουθεί μέσω του «Δείκτη Ποιότητας Νομοθέτησης» (ΔΠΝ) την ποιότητα των νόμων που ψηφίζονται από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Είναι κοινό τοις πάσι ότι η ιδιωτικότητα και το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή - ανεξάρτητα από την ακρίβεια των όρων και των εσωτερικών τους διαφοροποιήσεων - βρίσκονται μπροστά σε νέους, αχαρτογράφητους κινδύνους που προκύπτουν από την ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη.