Επικαιρότητα

Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε με τον κ. Διαματάρη αντιμετωπίστηκε, ιδίως, ως πρόβλημα ηθικής τάξεως (που ήταν) και ως πρόβλημα νομιμότητας των πράξεων και παραλείψεών του που αφορούσαν την προσωπική και επαγγελματική του κατάσταση (που, επίσης, ήταν). Η παραίτησή του ήταν μονόδρομος, από πολιτικής απόψεως, και η προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος εξαντλήθηκε στο να προστατεύσει τον Πρωθυπουργό από τις εξ αντανακλάσεως αρνητικές συνέπειες του βίου και της πολιτείας του συνεργάτη του.

Το μεγάλο πρόβλημα της στρατηγικής, από την εποχή του Σουν Τζου μέχρι σήμερα, είναι η ικανότητα του υπεύθυνου να την καταστρώνει, του στρατηγιστή, να προβλέπει το μέλλον. Άπειρες σελίδες και ώρες σκέψης και περισυλλογής έχουν καταναλωθεί, προκειμένου να δώσουν την καλύτερη απάντηση για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί ο στρατηγιστής να μειώνει, μέσω της στρατηγικής, την αβεβαιότητα: Τόσο εκείνη που υπάρχει στο εξωτερικό περιβάλλον όσο και εκείνη που βρίσκεται το εσωτερικό περιβάλλον του, στα μέσα που διαθέτει και στην ποιότητά τους.

Πως συνδέονται δύο, εκ πρώτης όψεως, άσχετα μεταξύ τους ζητήματα; Το πρώτο αφορά την εξωτερική μας πολιτική και, ειδικότερα, την λεγόμενη "διπλωματία των υδρογονανθράκων" και το άλλο την διαχείριση ελασσόνων κρίσεων που οφείλονται σε φυσικές καταστροφές.

Η υποτονική πολιτική ζωή της Ελλάδας έχει οδηγήσει το ενδιαφέρον μας εκτός χώρας. Πολλά και σημαίνοντα καταγράφονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο με κορυφαία όσα διαδραματίζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει τόσο το Brexit καθαυτό όσο και η κοινοβουλευτική διαδικασία που ακολουθείται, προκειμένου οι Βρεττανοί να καταλήξουν σε σχετικές αποφάσεις.

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών, μια ανεξάρτητη δεξαμενή σκέψης με αξιόλογη ερευνητική και μελετητική παρουσία, παρουσίασε τον Δείκτη Νομοθετικής Ποιότητας. Πρόκειται για μια σημαντική ερευνητική καινοτομία. Ο Δείκτης μπορεί να αποτιμήσει την ποιότητα των νόμων σύμφωνα με τα κριτήρια της καλής νομοθέτησης, του επιστημονικού κλάδου ο οποίος, εδώ και τριάντα χρόνια, συστηματοποιεί και αξιολογεί τη νομοθετική ύλη.

Στις διακοπές μου μίλησα με πολλούς ξένους επισκέπτες της χώρας μας: από διαφορετικά μέρη, διαφορετικές φυλές, διαφορετικές ζωές. Όλοι, όμως, είχαν βρει κατάλυμα, είχαν βγάλει εισιτήριο χρησιμοποιώντας κάποια από τις γνωστές διαδικτυακές πλατφόρμες. Είχαν συγκρίνει δομές, υπηρεσίες και είχαν αξιολογήσει τα σχόλια των άλλων που τις είχαν ήδη χρησιμοποιήσει. Το διαδίκτυο ήταν ο κοινός αρωγός τους.

Όταν η κ. Κωνσταντοπούλου ως ΠτΒ δεχόταν να ψηφιστεί το μνημόνιο Τσίπρα ως «υπερ-κατεπείγον» ήξερε ότι όχι μόνο δεν υπήρχε καμιά τέτοια διαδικασία σε κανένα κοινοβούλιο του κόσμου -ούτε καν σ’ εκείνα της κεντρικής Ασίας-, αλλά δεχόταν την ντε φάκτο κατάλυση του κοινοβουλευτισμού λόγω «υπερκείμενης» αιτίας, που, τότε, συμπυκνωνόταν στην αποφυγή της εκπαραθύρωσής μας από την ευρωπαϊκή οικογένεια.

Χθες με φιλοξένησε η Στέγη Μάρκου Δραγούμη για μια διάλεξη για τις «διοικητικές μεταρρυθμίσεις που έχουμε ανάγκη». Διαχρονικό το θέμα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων το οποίο, εν συνεχεία, επικεντρώθηκε στο φλέγον θέμα της ημέρας, στην συμφωνία των Πρεσπών.Διαφορετικές απόψεις, διαφωνίες αναμενόμενες αναπαρήγαγαν την ευρύτερη δημόσια συζήτηση.

Αν έχετε κουραστεί να οιωνοσκοπείτε με την ημερομηνία των εκλογών και τα ψυχογραφήματα του κ. Τσίπρα, αν έχετε βαρεθεί τις αναλύσεις για την φύση του ΣΥΡΙΖΑ ως συνέχεια των παλαιοπασόκων και των παλαιοδεξιών και θέλετε συγκεκριμένες απαντήσεις σε καίρια θέματα που αφορούν τη χώρα και την καθημερινότητά σας, τότε συνεχίστε να διαβάζετε το άρθρο που ακολουθεί.

Η Εσθονία είναι μια χώρα που έγινε γνωστή για τις εντυπωσιακές επιδόσεις της στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Μέσα από τον μετασχηματισμό του γραφειοκρατικού-σοβιετικού τύπου κράτους της σε ψηφιακό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις ανάπτυξης της οικονομίας της και μια εντυπωσιακή περιστολή δαπανών.

Έχοντας διαβάσει και ασχοληθεί, συστηματικά, με τα μνημόνια, τις αναθεωρήσεις τους και τις ενδιάμεσες εκθέσεις, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο «supplemental memorandum of understanding», δύο πράγματα μου έκαναν πάντα εντύπωση (και μ’ έκαναν να ντρέπομαι): Το πρώτο είναι ο βαθμός της λεπτομέρειας στην οποία υπεισέρχονται αυτά τα προγράμματα.

Ίσως λίγοι, πέραν των επαϊόντων, ασχολήθηκαν με τον Richard Thaler που πήρε το φετινό βραβείο Νόμπελ Οικονομίας. Και, σίγουρα, ακόμη λιγώτεροι μεταξύ αυτών πρέπει να είναι οι πολιτικοί που γνωρίζουν τι προσκόμισε ο άνθρωπος αυτός στις κοινωνικές επιστήμες, της πολιτικής συμπεριλαμβανόμενης.

Ενώ πολλά γράφονται κι ακόμη περισσότερα συζητιούνται για την αξιολόγηση, η επίπτωσή τους στον εμπλουτισμό της επιστημονικής γνώσης αλλά και της πολιτικής και της διοικητικής πρακτικής είναι ασήμαντη.