Με τον θάνατο του Μιχαήλ Παπαδάκι, πρώτου προέδρου του ΑΣΕΠ, κλείνει ο κύκλος των πρωταγωνιστών της μεγαλύτερης διοικητικής μεταρρύθμισης που έχει επιχειρηθεί στην Ελλάδα, της δημιουργίας του ΑΣΕΠ.
Ο Αναστάσης Πεπονής, ο υπουργός που οραματίστηκε και δημιούργησε το ΑΣΕΠ, και ο Βασίλης Ανδρονόπουλος, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Προεδρίας και μετέπειτα αντιπρόεδρος του ΑΣΕΠ που μετασχημάτιζε οράματα και επιθυμίες σε πράξη, έφυγαν πριν από τον Μ. Παπαδάκι.
Το στίγμα τους, όμως, θα μείνει ανεξίτηλο στην επόμενη γενιά εκείνων που πιστεύουν ότι η διοικητική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα δεν είναι απλώς, αναγκαία αλλά - εις πείσμα των πάντων - και εφικτή.
Παναγιώτης Καρκατσούλης
Η ανακοίνωση του Προέδρου του ΑΣΕΠ κ. Παπαϊωάννου:
"Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που η βαθειά επιστημοσύνη συνδυάζεται με ρεαλιστικά οράματα και με εξαιρετικές οργανωτικές ικανότητες. Μια τέτοια περίπτωση ήταν ο Μιχαήλ Παπαδάκις, πρώτος Πρόεδρος του ΑΣΕΠ. Παραθέτω τη σημερινή ανακοίνωση του Συμβουλίου.
Το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού πληροφορήθηκε με βαθειά συγκίνηση την είδηση του θανάτου του πρώτου Προέδρου του ΑΣΕΠ Μιχαήλ Παπαδάκι. Ανώτατος δικαστικός και διακεκριμένος νομικός επιστήμονας είχε ήδη διαγράψει μια πλούσια σταδιοδρομία όταν δέχθηκε την πρόταση του τότε Υπουργού Προεδρίας Αναστάσιου Πεπονή να αναλάβει Πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού που μόλις τότε είχε ιδρυθεί με τον νόμο 2190/1994. Αν και η ίδρυση του ΑΣΕΠ την εποχή εκείνη δεν είχε συγκεντρώσει ευρεία πλειοψηφία στην τότε Βουλή, η επιλογή του Παπαδάκι για τη θέση αυτή συνάντησε ευρύτατη διακομματική συναίνεση.
Ο αποθανών στα εννέα χρόνια της θητείας του ως Πρόεδρος του ΑΣΕΠ (1994-2003) δικαίωσε απόλυτα την επιλογή εκείνη του Πεπονή καθώς και όσους από όλο το πολιτικό και νομικό/δικαστικό φάσμα επικρότησαν την τοποθέτησή του στη θέση αυτή.
Αμέσως αφοσιώθηκε στο δύσκολο έργο να δημιουργήσει από το μηδέν έναν οργανισμό πρωτόγνωρο για τα ελληνικά πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα, να τον στελεχώσει σε επίπεδο Ολομέλειας και υπηρεσιακών παραγόντων, με ικανό και αφοσιωμένο στους στόχους του ΑΣΕΠ προσωπικό και να χτίσει, μέσα από αντίξοες συνθήκες, έναν θεσμό-εγγυητή της αντικειμενικότητας και της αξιοκρατίας (όπως αυτή προσδιορίζεται κάθε φορά από τον νομοθέτη).
Ήταν άνθρωπος των έργων και όχι των λόγων. Είχε σαφές όραμα και δούλευε αθόρυβα και ακαταπόνητα για να το πετύχει, εμπνέοντας τους συνεργάτες του και πείθοντας (τις περισσότερες φορές) τους εκπροσώπους της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας για το ορθό των προτάσεών του. Δεν χρειάστηκε να πει πολλά "'ΟΧΙ" προς τους κρατούντες γιατί απλούστατα γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι θα τηρούσε απαρέγκλιτα το καθήκον του και δεν είχε νόημα καμία απόπειρα παρέμβασης στο έργο του. Το τηλέφωνό του δεν χτυπούσε συχνά. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι δημιούργησε τέτοιες διαδικασίες και δομές και μετέδωσε στο προσωπικό τέτοιες αντιλήψεις ώστε η αταλάντευτη και χωρίς αποκλίσεις υλοποίηση του έργου του ΑΣΕΠ να γίνει μια αυτονόητη καθημερινή πραγματικότητα. Δίκαια θεωρείται, μαζί με τον Πεπονή, ο αρχιτέκτονας μιας από τις μεγαλύτερες θεσμικές μεταρρυθμίσεις στην ιστορία του ελληνικού Κράτους,
Όλοι οι άνθρωποι του ΑΣΕΠ, τόσο αυτοί που τον γνώρισαν και συνεργάσθηκαν μαζί του, όσο και αυτοί που τον γνωρίζουν μέσα από το μεγάλο έργο που άφησε, πενθούμε και σκεφτόμαστε τη βαριά κληρονομιά που μας άφησε και που η χώρα αναμένει από εμάς να την τιμούμε στην πράξη.
Ο Πρόεδρος, οι Αντιπρόεδροι, οι Σύμβουλοι και οι εργαζόμενοι του ΑΣΕΠ εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και τους οικείους του".
