Η κυβέρνηση υπόσχεται μεταρρυθμίσεις και έναν ψηφιακό παράδεισο ευνομίας. Όμως, πίσω από τις ρωγμές που άνοιξε το gov.gr, το γρανιτένιο πελατειακό κράτος παραμένει σχεδόν ανέπαφο, όπως όλοι - πολίτες και δημόσια διοίκηση- γνωρίζουμε πια. Γιατί, όπως δείχνει ο Π. Καρκατσούλης στο άρθρο του, το ζητούμενο παραμένει ακόμη το ίδιο: οραματικές μεταρρυθμίσεις με μόνο μέλημα το δημόσιο συμφέρον θεμελιωμένες στην αξιοκρατία και την αριστεία, πολλή δουλειά, και πολύ λιγότερη διακόσμηση και επικοινωνία.
Από τη μια, παρατηρούμε τον μεταρρυθμιστικό οίστρο της κυβέρνησης να εκδηλώνεται ασυγκράτητος, με την ίδια σε ρόλο προφήτη να μας εγγυάται την πρόσβαση, μέσω των αλγορίθμων της ΤΝ, στον παράδεισο της ευνομίας και της ευταξίας.
Ο λόγος της, με αιχμή το gov.gr ,ακούγεται παρηγορητικός για τους πολίτες της χώρας που στενάζουν στα «γκισέ» του ΕΦΚΑ και των Πολεοδομιών- για να αφήσουμε στην άκρη τα ραντεβού στα δημόσια νοσοκομεία που κλείνονται μετά από τρίμηνο/τετράμηνο ή πολύ δυσκολότερα εγχειρήματα, όπως το να επενδύσει κανείς χωρίς να προσφύγει στην αρωγή των γνωστών άτυπων δικτύων…
Εκτός από κούφιες υποσχέσεις, ορισμένοι υπουργοί της κυβέρνησης ασκούνται και στην τέχνη του παρουσιαστή/σχολιαστή/ρεπόρτερ. Έτσι πληροφορούμαστε μέσα από κάποιες αδιευκρίνιστες «έρευνες κοινής γνώμης» ότι…σήμερα είναι Πέμπτη κι ο ήλιος ανέτειλε από την Ανατολή, εν άλλοις λόγοις, ότι οι πολίτες είναι ευχαριστημένοι από το gov.gr και δυσαρεστημένοι από τα άθλια πεζοδρόμια και τον ΕΦΚΑ .
Εν τέλει, η πρακτική της αποχύμωσης των μεταρρυθμίσεων, με την παρουσίαση του κελύφους τους, προκειμένου να αποκρυβεί το κούφιο εσωτερικό τους, φθάνει σ’ ένα όριο: Η η κυβέρνηση πρέπει να εφαρμόσει, επιτέλους, όσα η ίδια έχει ψηφίσει -επιπλέον εκείνων που έχει σπρώξει κάτω από το χαλί- ή να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να λύσει το ένα και μοναδικό πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, τον πελατειασμό.
Όλοι, για παράδειγμα, γνωρίζουν ότι εδώ και τρία χρόνια δεν έχει γίνει ούτε βήμα στην πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι παραμένει μετέωρη η μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων στα πέραν της κεντρικής επίπεδα διοίκησης. Ως αποτέλεσμα, το ευκταίο από τους πολίτες, «ενιαίο κράτος», δηλαδή, το δικτυωμένο κράτος που εφαρμόζει δημόσιες πολιτικές υπέρ των πολιτών να παραμένει στο χώρο του επιθυμητού.
Οι παροικούντες τη διοικητική Ιερουσαλήμ γνωρίζουν, επίσης, ότι η αξιολόγηση που έχει ευτελιστεί σε μια ανούσια γραφειοκρατική άσκηση, ισχύει μόνο για τους υπαλλήλους κι όχι για τις δομές στις οποίες υπηρετούν. Η μόνη ορατή διαφορά σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι αντί η πλειοψηφία των υπαλλήλων να παίρνει άριστα, περιορίζεται μεταξύ της βάσης και της μέσης χωρίς όμως αυτό να έχει κάποια σημαντική συνέπεια γι’ αυτούς. Όλοι, λοιπόν, δημόσιοι υπάλληλοι και πολίτες γνωρίζουν ότι με τον τρόπο αυτόν ούτε τα πεζοδρόμια θα διορθωθούν ούτε η μικρο-εγκληματικότητα που μας ταλανίζει θα πάψει.
Μέχρι τώρα δεν έχει αποδειχτεί η διάθεση εφαρμογής της λύσης που διακηρύσσεται αλλά δεν εννοείται: Η εφαρμογή της αριστείας παντού και η συνακόλουθη ανταμοιβή ανθρώπων και υπηρεσιών που διακρίνονται για τον κόπο και την αποτελεσματικότητά τους. Σήμερα, έχοντας την εμπειρία από σωρεία αποτυχημένων μεταρρυθμίσεων, γνωρίζουμε ότι η άρνηση της αριστείας τρέφει την ισοπέδωση που κυριαρχεί και προστατεύει τον πυρήνα του πελατειασμού.
Για να περάσουμε σ’ ένα άλλο κράτος που θα έχει στο επίκεντρό του τη λήψη αποφάσεων υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, ούτε και οι ρωγμές, τυπου gov.gr, στο γρανιτένιο πελατειακό κράτος.
Aπαιτούνται μεταρρυθμίσεις με οραματικό χαρακτήρα που δεν εξαντλούνται σε διακοσμητικές αλλαγές. Μόνο που αυτές συνεπάγονται συγκρούσεις, προϋποθέτουν επιμονή και πολλή, πάρα πολλή δουλειά και πολύ λιγότερη «επικοινωνία».
Δυστυχώς και σ’ αυτή τη διακυβέρνηση όλα αυτά βρίσκονται σε σπάνι.
