Η εκδήλωση της σφοδρής δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα στα τέλη του 2009, ανέδειξε ως ύψιστη προτεραιότητα τον εξορθολογισμό της φορολογικής πολιτικής και την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των φορολογικής διοίκησης. Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και η αύξηση των δημόσιων εσόδων μέσω της είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών, τέθηκε στο επίκεντρο των προγραμματικών δηλώσεων όλων των κυβερνήσεων, έως και σήμερα. Ποια ήταν όμως τα αποτελέσματα της πολιτικής που ακολουθήθηκε τα τελευταία 4 σχεδόν χρόνια σχετικά με τη μεταρρύθμιση της φορολογικής διοίκησης;
Οι συγγραφείς της εν λόγω μελέτης επιχειρούν να αναλύσουν και να τεκμηριώσουν την εκτίμηση πως οι μεταρρυθμίσεις στο πεδίο της φορολογικής διοίκησης δε διαφέρουν από τη συνολική εικόνα που παρουσιάζει η πορεία των διαρθρωτικών αλλαγών καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης. Η Ελλάδα βρέθηκε στην ανάγκη «μεταρρύθμισης υπό πίεση» της φορολογικής διοίκησης. Η πίεση από κινητήριος μοχλός των μεταρρυθμίσεων γρήγορα μετατράπηκε σε ανασταλτικό παράγοντα. Οδήγησε σε μια κοντόφθαλμη οπτική και αντιμετώπιση του προβλήματος η οποία με την σειρά της οδήγησε στην αναπόδραστη παραγωγή αναποτελεσματικών πρακτικών και συνεπώς αναποτελεσματικών λύσεων. Παρά τα επιμέρους και αποσπασματικά “quick wins” προκειμένου να ικανοποιηθούν τα μνημονιακά χρονοδιαγράμματα και να τροφοδοτηθεί ο επικοινωνιακός μηχανισμός με «επιτυχίες», η συνολική εικόνα που προκύπτει, καταμαρτυρά την αδρανοποίηση των ουσιαστικών και μεγάλων αλλαγών, την αδυναμία ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας του φορολογικού μηχανισμού με την ευθύνη μάλιστα να επιμερίζεται μεταξύ του ελληνικού πολιτικού συστήματος και των εκπροσώπων της Τρόικα.
Δείτε τη μελέτη εδώ: Ανάλυση και αξιολόγηση της πολιτικής για τη μεταρρύθμιση της φορολογικής διοίκησης 2010-2013 (αρχείο pdf)