Η ακόλουθη ανώνυμη ιστορία μάς εστάλη από φίλο του ΙΝΕΡΠ και δημοσιεύεται αυτούσια, ως αφορμή προβληματισμού για τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών και των θεσμών.
Βρέθηκα χθες στα επείγοντα μεγάλου δημόσιου νοσοκομείου.
Παρατήρησα αμέσως τον ανακαινισμένο χώρο, τις 3 πληροφοριακές οθόνες, τη μία δίπλα στην άλλη, την οργάνωση στη σειρά προτεραιότητας.
Υπήρχε επίσης, μια γραμματέας, μία γιατρός στη διαλογή και μόνο μία στο ιατρείο "fast track ορθοπαιδική" (!!). Αμφότερες πολύ νέες, ειδικευόμενες λογικά, κάπως αποστασιοποιημένες, με άδειο βλέμμα. Αντίστοιχα διεκπεραιωτική ήταν και η εξέταση μου. Και δεν τις αδικώ φυσικά. Ούτε παρατηρώ πρώτη φορά κάτι ανάλογο, τα τελευταία χρόνια.
Δεν είδα καθόλου νοσηλευτές.
Όση ώρα περίμενα, όχι πολλή, ευτυχώς δεν είχε κόσμο, ήρθαν 2 ιδιωτικά (!) ασθενοφόρα και μέτρησα και 9 σεκιουριταδες (!!!) προχωρημένης ηλικίας στον χώρο.
Αυτό είναι το "ανακαινισμένο" μας ΕΣΥ, το "καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών".
Μόνο που το ΕΣΥ κ.υπουργέ, όσο κι αν φωνάσκετε και ωρύεστε, δεν είναι τα ντουβάρια ούτε οι ακριβοπληρωμένες εργολαβίες της φθηνής και πολλές φορές απλήρωτης εργασίας, ούτε οι υπερτιμολογημένες αναθέσεις.
Το ΕΣΥ είναι οι γιατροί και οι οι νοσηλευτές του, και όλοι όσοι κρατούν όρθιες τις δημόσιες υπηρεσίες κάτω από δύσκολες συνθήκες, δουλεύοντας με επίκεντρο τον άνθρωπο.
Χωρίς επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό, καμία ανακαίνιση δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από την αποδυνάμωση του ΕΣΥ, την ίδια ώρα που όλοι εμείς το χρυσοπληρώνουμε με τις εισφορές μας.
Χαιρετίσματα.